مسعود حكم آبادي-  دهمين «جشنواره منطقهاي تئاتر دانشگاهي ايران» با درخشش مشهديها به كار خود پايان داد. در اين جشنواره كه در سبزوار برگزار شد، نمايشهاي «سرهنگ و پرندگان» و «دوش آب گرم با فركانس1140» توليد «كارگاه نمايش شمايل» به ترتيب به عنوان نماينده هاي دانشگاه آزاد اسلامي مشهد و دانشگاه علمي كاربردي مشهد حضور داشتند.
در همين راستا نمايش «سرهنگ و پرندگان» به عنوان نمايش برگزيده شناخته شد و راهي جشنواره بين المللي گشت و پيرو آن «محمد جواد استادي» عنوان بهترين كارگردان جشنواره را از آن خود كرد. در بخش بازيگري مرد، «مهدي ضياء چمني» توانست براي بازي در «سرهنگ و پرندگان» رتبه دوم را از آن خود كند و در قسمت بازيگري زن «ستاره غيبي» براي همين نمايش رتبه سوم را كسب كرد، ضمن اينكه «فاطمه توانا» ديگر بازيگر اين نمايش موفق شد به همراه «مونا اكبري» بازيگر نمايش «دوش آب گرم با فركانس1140» مقام دوم را كسب كند. «نرگس آمنده» نيز براي بازي در نمايش «سرهنگ و پرندگان» به دريافت تنديس جشنواره و ديپلم افتخار نائل آمد و رتبه اول را از آن خود كرد. در قسمت ديگر داوريها، «علي حاتمي نژاد» و «رئوف دشتي» نويسندگان نمايش «دوش آب گرم با فركانس 1140» توانستند رتبه دوم نمايشنامه نويسي را كسب كنند.
در ديگر بخش اين جشنواره، طراح صحنه نمايش «سرهنگ و پرندگان» حسين اكبر پور رتبه سوم را كسب كرد، ضمن اينكه «ايمان گنابادي» براي انتخاب موسيقي اين نمايش رتبه سوم را كسب كرد. شايان ذكر است؛ كارگاه نمايش شمايل به سرپرستي «سيدحجت طباطبائي»تاكنون توانسته موفقيت هاي بسياري را در عرصه تئاتر
كسب كند.

علي مؤذن- چه مي شود كرد؟ شايد بايد
دل خوش كنيم كه بضاعت تئاتر مشهد همين قدر است... ولي نه! در روزگاري ديگر «مظلوم پنجم»ها را به فجر فرستاديم و در آن روزگار بهترين جوايز را هم از آن خود كرديم. پس چطور مي شود در اثري كه مي تواند نيم نگاهي به آثار قدرتمند و قابل قبول گذشتگان داشته باشد، هرگز به پاي آن زمان نمي رسد؟ صراحتاً بگوئيم: آقاي كارگردان! اگر مدت تمرينها كم بوده، محض احترام به تماشاگر هم شده نميبايست كاري كه هنوز هماهنگي كامل ندارد به روي صحنه برود، چرا كه اين عمل فرار مخاطب اندك تئاتر از سالن هار ا به دنبال خواهد داشت. استفاده از غني ترين عناصر مذهبي اعتقادي و مفاهيم عميق و والاي ملي و شعائر ديني و نشانههايشان و چيدمان اينها بدون خلق يك كل واحد يكپارچه متعادل، شكلي فاخر و چشم نواز و اثرگذار، ديگر نامش اثر نمايشي نيست، بلكه صرفاً واگويه هاي شعري با خرده خاطرات فرماليستي است. اما بد نيست اشاره اي داشته باشيم به تعريف اُپرت (Operetta)  و قبل از آن بدانيم كه «اپرا» چيست؟ اپرا نمايشي است بر پايه موسيقي، با گروه كامل اركستر كه كلام بازيگران شعر و به صورت آواز بيان مي شود، مضمون داستان جدي و پاياني غم انگيز دارد، طولاني و سنگين است و از صحنه پردازي هاي بسيار مجلل و باشكوه برخوردار است. اپرت مانند اپرا بر پايه موسيقي و آواز است با اين تفاوت كه ديالوگ ها لزوماً شعر نيستند، ضمن اينكه اپرت نوعي اپراي سبك و كم هزينه و كم خرج و كوتاهتر است و اول بار اين اپرت با كاربردي كميك و تفريحي مورد استفاده قرار گرفت. بنابر اين موسيقي از پايه هاي اصلي اين نوع آثار است. چيزي كه در اپرت «روزگاران» به چشم نيامد و بسيار ضعيف و آشفته مي نمود. استفاده از حركات موزون نيز انگار از باله وام گرفته شده، حركات موزون، زبان بدن است حركات فرميك هماهنگ، براي بيان مفاهيم با حذف كلام. تلفيق اينها ما را دعوت به ديدن اثري فرماليستي ميكند. اينكه چگونه مي توان به دريافت و درك بصري رسيد؟ بايستي بدن بازيگران و فرمهاي گروهي شان و موسيقي و تصاوير قابها وحتي كوچكترين حركات، گويا و داراي مفهوم باشد، نه اينكه صرفاً تابلويي عرضه كنيم! پس كنش چه مي شود؟ پس درام چه مي شود؟ پس نوآوري و خلاقيت و لذت از تماشاي يك اثر بصري چه مي شود؟ پس تخيل و انديشه كه عناصر اصلي يك نمايش هستند چه مي شوند؟ بازيگراني كه نوبت دارند مونولوگ هايشان را بسرايند و شعار دهند براي شنيدن و نه ديدن و دريافت نمودن و حس كردن. اين فقط شبيه شبهاي خاطرات جنگ است كه چقدر شيرين است از دهان رزمندگان واقعي. اي كاش كارگردان اين همه اصرار بر علامات و ابزار و لباس واقع گرايانه نمي كرد و از كليشه هايي عام چون چفيه، سربند، اسلحه و قرآن استفاده اي فراتر مي كرد و از فضاي رئاليستي، بيشترين مفاهيم را بيرون مي كشيد، نه اينكه خود را محدود كند به چيزي شبيه رژه نظامي و تيراندازي.
در اپرت «روزگاران» جز تقليد كليشه ها در بازي و بازيگري كه اسير فرم ها و موسيقي و سر و صداها و نورهاست چيزي نمي بينيم.
همه لحظات را مي توان حدس زد و اين چيزي است كه لذت ديدن نمايش را از بين مي برد. در پايان از سالن بيرون مي آيم و با خودم مي گويم: شاهد تمرين نفس گير گروهي پرتعداد بودم كه هدفي والا در سر مي پروراندند!

نمايش «دال مراد» در قالب طرح تئاتر 86 روي صحنه رفته است. اجراي اين نمايش به نويسندگي «علي آزاد نيا» و كارگرداني «عليرضا سوزنچي» از يكم دي ماه آغاز شده و به مدت 10 شب ادامه خواهد داشت.
شايان ذكر است؛ « دال مراد» با موضوعي اجتماعي و با بازي علي آزاد نيا از ساعت 18 هرروز در «مجتمع شهيد هاشمي نژاد» مشهد، درخيابان دريا اجرا مي شود.